شبکه دامپزشکی مشهد

رئیس شبکه دامپزشکی مشهد درباره مکانیسم بیماری قانقاریای کبدی گفت: باکتری از طریق دستگاه گوارش وارد بدن دام شده و به کبد نفوذ می نماید. به محض بروز شرایط لازم از جمله آسیب های کبد و هیپوکسی ، اسپورها جوانه زده و توکسین ترشح مینمایند. بیماری معمولاً در فصل های تابستان و پاییز، بیشتر در گوسفندان و گاهی گاوهای چاق ٢ ساله اتفاق می افتد. انگل های فاسیولا و دیکروسلیوم با حرکت در بافت کبد ایجاد حفرات نکروزی و شرایط بی هوازی نموده و محیطی مطلوب برای رشد و تکثیر باکتری و در نتیجه ترشح توکسین فراهم می نمایند.

دلیر صحرایی افزود :در اکثر موارد بیماری بدون نشانی خاص بوده و دام به طور ناگهانی تلف میشود. مرگ بر اثرتوکسمی و اختلال تنفسی رخ میدهد. وجود نقاط نکروتیک و پرخون در کبد، خیز در زیر جلد نواحی گردن، تیرگی و خشکی جلد، فساد سریع لاشه و خروج خونابه از سوراخ بینی از علایم این بیماری می باشد.

وی درباره پیشگیری و کنترل بیماری قانقاریای کبدی تاکید کرد :خوراندن داروی ضد انگلی (ضد فاسیولوزیس) به دام های حساس در شرایط عادی و در دام هایی که از مادر ایمن متولد شده اند ، تجویز واکسن با واکسن قانقاریای کبدی از ٣ ماهگی آغاز شود. در دام هایی که برای اولین بار مایه کوبی میشوند، واکسیناسیون در دو نوبت و به فاصله ٢تا ٣ هفته انجام شده ، سپس مانند سایر دام های واکسینه، هر ساله دز یادآورتجویز شود. برای انتقال ایمنی مادری به نتاج، توصیه میشود میش های آبستن ٣تا ٤ هفته قبل از زایمان واکسینه شوند و بهترین زمان مایه کوبی دام ها، ماه های مرداد و شهریور می باشد.