سازمان دامپزشکی کشور

علی اکبر دلیر صحرایی گفت: هدف از فعالیت های امحاء لاشه حفظ بهداشت جمعیت دامی، انسانی و نیز محیط زیست است.مورد اغلب بیماری ها مدت بقاء جرم عاملبیماری در لاشه دام های تلف شده طولانی می باشد. به طور مثال ویروس تب برفکی در برخی از بافتهای لاشه، مانند مغز استخوان و عقده های لنفاوی، برای مدت طولانی باقی می ماند.اگرچه برای کنترل بیماری ها بخصوص بیماری شاربن همیشه دفن و امحای لاشه ها توصیه شده است ولی ممکن است لاشه دام تلف شده مدتها در محوطه دامداری و یا اطراف آن رها شود تا سگ ها و سایر حیوانات آن را مصرف نمایند و یا خود به تدریج از بین برود که این کنترل و ریشه کنی بیماری ها را با مشکل روبرو میسازد و آن ها را بی اثر می نماید.

وی بیان داشت: برای امحای لاشه دو روش از همه مهم تر و متداول تر است: 1 _ دفن لاشه در زمین        2_ سوزاندن لاشه

در بیشتر نقاط زمین کافی برای دفن وجود دارد مهم ترین مشکل هنگام سوزاندن لاشه ها نیاز به سوخت است، مشکل دیگر در این مورد ایجاد بو و آلودگی می باشد. بنابراین توصیه می شود که تا حد ممکن برای امحای لاشه ها از روش دفن استفاده شود چون هزینه اولیه پایین است و به طور معمول از تجهیزاتی که به شکل محلی در دسترس می باشد استفاده میشود و امکان امحاء هر تعداد از حیوانات از همه گروه ها را، در یک دوره زمانی کوتاه می دهد ومی توان آن را به شکل نسبتا سریع راه اندازی کرد و در نهایت حداقل احتمال خطر انتشار بو را دارد.

دلیر صحرایی تاکید کرد: در انتخاب محل دفن لاشه ها باید حداقل موارد زیر درنظر گرفته شوند. فاصله از مسیل ها، رودها، نهرها، قنات ها و چاه ها ،ارتفاع سطح سفره های آب زیر زمینی ، فاصله از هرگونه ساختمان بخصوص اماکن مسکونی ، فاصله از اراضی همسایگان یا اراضی عمومی از جمله جادهها رعایت حریم جاده ها ،رعایت فاصله لازم از اماکن دامی شیب زمین و زهکشی به گودال ،نفوذپذیری خاک ،جهت بادهای غالب از نظر انتشار بو خاک محل مورد استفاده برای حفر و پر کردن گودال باید، برای مقاومت در برابر وزن تجهیزات، به اندازه کافی پایدار باشد.

در صورت ضرورت باید، با ساخت سیل گیرهای انحرافی، از ورود آبهای سطحی به گودال پیشگیری کرد. برای جلوگیری از نشت هر گونه مایعات از محل دفن باید سیل گیرهای مشابه ساخته شود. ممکن است تا زمان آماده سازی کامل محل، حصار کشی برای جلوگیری از ورود حیوانات و انسان ها لازم باشد. لازم است مقررات مربوط به شستشو و ضد عفونی کلیه وسایل نقلیه و تجهیزات در هنگام خروج از محل به دقت رعایت گردد.

تعیین حجم گودال مورد نیاز:

  کف گودال باید در سطحی معین، بالاتر از سفره آب زیر زمینی باشد بیش از 2 متر

حداقل عمق گودال باید 5 متر باشد.

حجم گودال مورد نیاز عبارتست از 5/1 متر مکعب به ازای هر راس گاو، 3/0 متر مکعب به ازای هر راس گوسفند

  عمق خاک مورد نیاز برای پوشاندن روی لاشه ها برابر 2 متر

دکتر علی اکبر دلیر صحرایی

رئیس شبکه دامپزشکی شهرستان مشهد